Het doel, de droom, de hoop, de illusie of hoe je het ook wilt noemen, om de beste squasher van de wereld te worden is voor mij ten einde gekomen. Na zo’n zes jaar professioneel squasher te zijn geweest ben ik tot de conclusie gekomen dat ik ermee stop. De honger om mijn doelen na te streven is er niet meer.

Mijn lichaam was op, ik kon de signalen van mijn lijf niet langer negeren. Een rustperiode van zo’n drie maanden in de zomer van 2016 was onwennig, maar bleek noodzakelijk. Geen enkele sportieve activiteiten, wel was ik in die periode intensief bezig met herstel onder behandeling bij verschillende therapeuten. Eind september begon ik langzaam aan weer actiever te worden, spelenderwijs in de fitness mijn lichaam te testen. Ik kreeg meer zin, en werd energieker. De eerste keer squashen was nog wel een ramp, het lichaam stribbelde nog tegen en deed pijn. Het bleef dus nog bij twee tot vier keer ‘aanklooien’ in de gym. Halverwege oktober ging het met squash alweer wat beter, nog steeds wel een flinke reactie nadien, maar tijdens het spelen al wat minder pijn.

Toen ik erover na ging denken hoe het eruit zou gaan zien om weer PSA te gaan spelen, kwam ik erachter dat de honger er niet meer is. Inmiddels weggezakt naar plek 233 op de wereldranglijst, schoot er door mijn hoofd wat ervoor nodig is om weer terug te komen op een ooit 82ste plek van de wereld. De opofferingen die ik noodzakelijk achtte om op het hoogste niveau squash (sport) te beoefenen zijn groot. Deze opofferingen waren voor mij als topsporter in eerste instantie ook geen opofferingen, maar simpelweg ‘keuzes in lijn met mijn doelen voor ogen’. Het zijn misschien ook wel geen keuzes maar een onbewuste levensstijl die ik nagestreefde om mijn doelen te behalen.

Dat het bij mij als opoffering leefde gaf aan dat het voor mij veel meer kost dan baat. De keuze was dus eigenlijk simpel en zonder twijfel. Terugkijkend op mijn relatief korte carrière ben ik blij met een aantal doelen die ik heb behaald, met als hoogtepunt voor mij het winnen van de NK in 2015. Ook het behalen top-100 was een groot doel, en het winnen van een PSA-toernooi net zo. Er zijn een hoop momenten geweest waarbij ik alle van deze doelen als ‘het-gaat-mij-gewoon-niet-lukken’ heb ervaren. Gelukkig heb ik mijzelf in een aantal van mijn doelen het tegendeel kunnen bewijzen.

Hetgeen wat ik heb bereikt zou voor mij onmogelijk zijn geweest zonder de steun van een hoop mensen om mij heen, dit besef ik mij donders goed en deze helden zal ik in privé-sfeer persoonlijk gaan bedanken hiervoor.

Ik heb waanzinnig genoten en superveel ervaring opgedaan in mijn sportcarrière. Als mens ontwikkeld en als sporter geleefd, tevreden met waar ik nu sta. Nieuwe tijden voor mij, met nieuwe ervaringen en ontwikkelingen, in eerste instantie super enthousiast om bij Squash Delft te beginnen als trainer. Training geven is altijd een passie van mij geweest, deze kans pak ik dan ook met beide handen aan. Daarnaast wil ik mij gaan scholen op sportmassage en een andere passies van mij gaan nastreven. Het leven leeft door, en ik dus ook.